Scrapster

Het houdt niet op met verrassingen de laatste tijd. Vandaag was er eentje waar ik ECHT niet goed van ben. Een collega van me die parttime werkt, is door omstandigheden genoodzaakt om volgend jaar weer fulltime te komen werken. Dat betekent dus dat er een andere fulltime zal moeten gehalveerd worden. Ik kreeg te horen dat ik de pechvogel ben. Ik ben de laatste nieuw bijgekomen leerkracht. Het was als een donderslag bij heldere hemel. Ik werk daar reeds drie jaar en sta daar graag, doe mijn job graag, heb er fijne collega’s, maar een parttime, nee dat zit er niet in voor mij. Ik heb echt wel een fulltime baan nodig. Dat betekent dus dat ik weer op zoek kan gaan naar ander werk.

Ik zeg WEER, want in de 6 jaar dat ik als onderwijzeres werk heb ik al op 6 scholen gestaan (nu dus op zoek naar een 7de) en dat begint me echt zo de keel uit te hangen! Ik wil zo graag eindelijk eens een vaste klas op een vaste school !

Ik zie er echt mega tegen op. Ik ben zo iemand die heel veel tijd nodig heeft om zich ergens aan te passen, om me ergens thuis te kunnen voelen. Het heeft bijna twee volle jaren geduurd voor ik volledig mezelf kon zijn op mijn huidige school. Klinkt misschien gek, maar zo zit ik nu eenmaal in mekaar. Ik zie het niet zitten om dat hele proces nog eens te doorlopen!

Zal ik jullie eens een geheimpje verklappen? Ik wilde het eigenlijk nog niet vertellen omdat het op zich nog niets inhoudt, maar ik vind het zodanig spannend en.. nou ja ik kan gewoon niet goed zwijgen

Er is een bekende digishop die een oproep houdt voor een nieuwe designer. Laat het toevallig ook nog mijn favoriete shop zijn! In een opwelling heb ik besloten om eens wat van mijn designs op te sturen, niet dat ik hoopte van ooit een kans te maken maar ik wilde wel eens weten wat andere designers van mijn werk vonden. Wel, ik kreeg onmiddellijk een mailtje terug dat ze mijn werk fantastisch vonden!! Ze vroegen naar meer samples van mijn designs en stelden me ook enkele vragen over hoeveel ik eventueel zou kunnen produceren en op welke basis!! Ik was compleet overdonderd! Ik bedoel, zoveel werk heb ik echt nog niet, en voor die mensen ben ik een complete nobody! Gelukkig had ik nog twee previews voor hen, eentje van een kit dat ik een tijdje geleden gemaakt heb, en eentje waar ik momenteel aan bezig ben. In mijn ’sollicitatiemail’ had ik al 4 andere previews gestuurd, maar daarmee is de kous af, meer heb ik nog niet!

Ik ben ZO onder de indruk dat ik er bijna niet van kan slapen. Stel je voor zeg, ik als onbekend Belgje, designer in zo’n grote Amerikaanse winkel.

Ik weet natuurlijk niet of ze mij gaan kiezen, ze hebben me ook verteld dat ze wat bang zijn om risico’s te nemen en waarschijnlijk hebben er ook designers gesolliciteerd die al wat naambekendheid hebben. Zo iemand kiezen zou dus een stuk veiliger voor hen zijn. Ik wil er ook niet op hopen om achteraf niet te teleurgesteld te zijn, maar gewoon het idee dat ik effectief een kans maak! Wow zeg!

Ik moet nog in spanning afwachten tot volgende week, maar ik hou jullie op de hoogte!

Enne… voorlopig nog mondje dicht hoor, tegen iedereen!

Ik heb nog eens gescrapt gisterenavond. Ik had een paar leuke foto’s van Roxanne die op een bankje aan zee aan het opgaan was in haar lolly. Ik heb ze wat bewerkt in Photoshop en ik vond het resultaat echt geweldig, zo met die gestreepte achtergrond. Ik heb voor deze lo de kit ‘Being Me’ van Gina Marie van Weeds & Wildflowers gebruikt.

Credits can be found here.

Ik had onlangs een grappige conversatie met Roxanne. Ik ging haar ophalen aan school en ze zat achterop mijn fiets. De conversatie ging als volgt:

R: ” Mama, ik wil ook een computer.”

ik: ” Dat zal niet gaan schatje, computers zijn voor de grote mensen.”

R:” Ja, want de grote mensen moeten werken aan de computer”

Eventjes stilte.

R:”Mamaaa, ik wil toch graag een computer hebben, ik wil ook werken aan de computer.”

ik: “Maar kindjes moeten nog niet werken, kindjes moeten spelen. Trouwens computers kosten veel centjes hoor, je zal eerst nog een beetje moeten sparen.”

Weer stilte. Ik HOOR haar gewoon denken achterop de fiets.

R: ” Mamaaaa, ik wil een portefeuille.”

ik: “Hoezo schatje?”

R: ” Zodat ik veel centjes kan sparen voor een computer.”

Niet te geloven he, pas drie jaar geworden, en al zo een logica hebben!

Een eindje verderop vroeg ze plots of we nog eens naar de ’stambomen’ konden gaan. Het duurde eventjes voor ik door had dat ze eigenlijk de omgehakte boomstammen bedoelde die in het parkje liggen waar we dagelijks passeren, en waar ze zo graag eens gaat op lopen.

Zalig vind ik dat, die kinderspreuken. Ik heb me al dikwijls beklaagd dat ik zo’n dingen nooit opschrijf, want ik vergeet ze zo vaak. Gelukkig heb ik nu mijn blog, ik vraag me trouwens af of alles wat ik schrijf voorgoed op deze blog blijft staan, of zouden de erg oude berichten er na een tijdje van verdwijnen?

Nog een prettige dag!